Η γενικευμένη χρήση του πυροβολικού στις πολεμικές επιχειρήσεις από τον 15ο αιώνα και μετά επιφέρει ριζικές αλλαγές στην κατασκευή των οχυρώσεων. Ως αντίδοτο στα κανόνια καθιερώνεται τον 16ο αι. ένα νέο οχυρωματικό σύστημα που έχει δύο κύρια χαρακτηριστικά:

-  ευθύγραμμα τείχη με μεγάλο πάχος και εξωτερική κλίση, ώστε να αντέχουν τους κανονιοβολισμούς

-  ημικυκλικές (αρχικά) ή πολυγωνικές (αργότερα) εξέδρες που εξέχουν από τα ευθύγραμμα τείχη και λειτουργούν ως βάσεις του πυροβολικού των αμυνομένων, οι προμαχώνες (bastioni).

Η απόσταση μεταξύ δύο προμαχώνων υπολογιζόταν με κριτήριο το βεληνεκές των πυροβόλων, έτσι ώστε τα πυρά τους να προστατεύουν το ενδιάμεσο τμήμα των τειχών.

Συμπληρωματικά και ανάλογα με το έδαφος της περιοχής, το προμαχωνικό σύστημα μπορούσε να περιλαμβάνει επιπλέον μια πλατιά τάφρο, συνήθως χωρίς νερό, και εξωτερικές οχυρώσεις.